MARTA MIKIEL: Wjeżdżanie rowerem pod górę – brzmi jak wyrafinowana tortura. Można w tym znaleźć przyjemność?

MAJA WŁOSZCZOWSKA: Wysiłek fizyczny może być przyjemny. Gdy jestem w dobrej formie, aż mnie roznosi, na rowerze mogłaby pokonać każdą górę. Ale zawody to zupełnie inna bajka. To dwie godziny bólu fizycznego i psychicznego. Dobrze to ujęła Justyna Kowalczyk: ból mięśni bywa taki, jakby tysiące małych haczyków rozrywały ciało. Ściganie się bywa przyjemne tylko w jednym przypadku, kiedy jest się dwie klasy lepszym od rywali, wtedy nie trzeba jechać na 101 procent. Nawet jeśli po drodze bolało, szybko się o tym zapomina. Zostaje tylko smak zwycięstwa.

O tym pani myślała, kiedy pierwszy raz wsiadła na rower?
Oczywiście, że nie. Na początku były tylko przyjemne wycieczki. Mama uwielbia sport i kiedy z bratem byliśmy dziećmi, nie było dyskusji – zimą jeździliśmy na nartach, latem na rowerach. Kiedyś wzięliśmy udział w rodzinnych zawodach i je wygraliśmy. Tam wypatrzył mnie trener klubu Śnieżka Karpacz. Do poważnego jeżdżenia musiało mnie namawiać wiele osób, bo na pierwszym miejscu była nauka.

Ma pani nie tylko srebrny medal olimpijski, ale też i tytuł magistra. Jak to się dało połączyć?
Zaczęłam o sobie myśleć jako o zawodowym sportowcu dopiero na pierwszym roku studiów. W klasie maturalnej był taki plan, żebym dołączyła do zawodowej grupy Andrzeja Piątka, mojego obecnego trenera. Ale mama trzymała mnie w ryzach. Dzięki temu trafiłam na Politechnikę Wrocławską.

Mama nie wierzyła, że w sporcie osiągnie pani sukces?
Po prostu o tym nie myślała. Sport to ryzyko – wystarczy kontuzja i kariera się kończy. Miałam wyniki jako juniorka, ale nie było kogo naśladować, bo Polska wtedy nie istniała w zawodowym MTB. Teraz widziałabym przykłady – swój albo Ani Szafraniec. Wtedy myślałam sobie, że sport będzie moim hobby, a na życie będę zarabiać gdzie indziej. I poszłam na matematykę finansową i ubezpieczeniową. Dopiero jak się dostałam, okazało się, że to najtrudniejszy wydział. Jestem specjalistą od wyceny ryzyka, mogłabym pracować w bankach, towarzystwach ubezpieczeniowych, firmach notowanych na giełdzie. Jako jedyna osoba z mojego roku nie pracuję w zawodzie. Inna sprawa, że ze 120 przyjętych skończyło studia tylko 30 osób.

Postępy w sporcie robiła pani jeszcze szybciej niż w nauce.
Trafiłam do zawodowej grupy trenera Piątka w 2003 r. Zaczynałam sezon poza setką rankingu Międzynarodowej Unii Kolarskiej, a skończyłam na trzecim miejscu – to był spektakularny skok. Cztery tygodnie przed igrzyskami w Atenach zdobyłam srebro ME. Z olimpijskim krążkiem jeszcze w Atenach się nie udało, byłam szósta, ale dwa tygodnie później zostałam wicemistrzynią świata w tej samej konkurencji. Wtedy już zmieniły mi się priorytety – sport stał sie numerem jeden, wiedziałam, że w zawodzie pracować nie będę.

Czytaj dalej >>>