MARTA MIKIEL: Co panu przyszło do głowy, żeby w środku zimy przyjeżdżać do Knurowa?
ANDRZEJ GOŁOTA: Prawda? Zamiast jechać na narty. Jestem gościem honorowym reprezentacji Chicago na mecz bokserski z Polską. Postawili mnie przed faktem dokonanym, kupili mi bilet lotniczy i powiedzieli, że jadę. Skoro już kupili, szkoda byłoby, żeby się zmarnował.

Przypomniały się panu stare czasy?
Dlaczego? Ja nigdy w życiu nie byłem w Knurowie.

Ale gdzieś pan boksował amatorsko.
W Jastrzębiu, w Sosnowcu, ale nie było podobnie. Tam tyle obrywałem, że nie wiedziałem, jak się nazywam. A tym razem podejmowali mnie bardzo przyjemnie. Zwłaszcza, jak na kogoś, kto jest z Warszawy.

Naprawdę myśli pan o tym, żeby znów walczyć?
Jak tylko uda się zreperować moją rękę, to dlaczego nie?

Znalazłoby się kilka argumentów, chociażby wiek. Skończył pan 42 lata.
George Foreman miał 48 lat, jak przestał boksować. Był już taki gruby, obwisły, brzydki.

Sam mówił mi kiedyś, że boksował tak długo wyłącznie z głupoty.
Tak? Ja tego nie słyszałem. Ale to jest jakieś wariactwo. W ogóle boks jest zwariowanym sportem, a właściwie to nawet nie jest sport, ale jakieś kuriozum. Pełna tragedia.

Więc co pana przy tym trzyma?
Sam się dziwię. Ale jak się nie umie robić nic innego, niczego poza tym się nie nauczyło. Jakoś zarabiać trzeba.

Wcześniejsza kariera chyba zabezpieczyła panu byt?
Pieniędzy zawsze brakuje. Jest na co wydawać. Moja córka poszła do college'u, syn gra w tenisa. Trzeba to wszystko opłacić. Z czego, jak nie z pracy?

czytaj dalej