MAŁGORZATA CHŁOPAŚ: Bardzo ostro traktuje pan ostatnio piłkarzy. To taka rola złego policjanta, bo po dobroci się nie da?
JAN URBAN*: Jestem zły, bo krzyczę na treningach? Bez przesady. Od zawsze potrafię opieprzyć i rzucić coś dosadnie. Ale kończy się trening i jest po sprawie. Jestem zdania, że trzeba próbować różnych form zachowań. Ostatnio mówię ostrzej, ale nikomu nie ubliżam, a do moich piłkarzy mam szacunek. Jasne, jak ktoś jest delikatny, to może się obrazić: a bo trener na mnie krzyczy. To co, lepiej, żeby obgadywał za plecami? Ja tak nie chcę. Mówię, co myślę, dla ich dobra.

Ufa pan piłkarzom tak samo mocno jak wtedy, kiedy zaczynał pan pracę w Legii?
To supergrupa zawodników, do żadnego z nich nic nie mam. Interesuje mnie tylko to, co robią, kiedy jesteśmy razem, natomiast nie chcę wgłębiać się w ich życie pozaboiskowe, choć czasami trzeba by było, bo słyszy się różne rzeczy. Rozmawiam z zawodnikami i słucham, co mają do powiedzenia. Z reguły im ufam. Jeśli ktoś kłamie, prędzej czy później wpadnie i będzie miał problem, bo zacznę wierzyć tym, którzy mnie o takim czy innym zachowaniu informują. Piłkarzom się to nie opłaca. Na pewno jestem dużo ostrożniejszy i bardziej wymagający niż na samym początku. Kiedy objąłem Legię, miałem pełne zaufanie do drużyny i tego, jak piłkarze podchodzą do swoich obowiązków. Ale moja ostrożność wzrosła, bo wydarzyły się pewne sytuacje, które nie powinny mieć miejsca.

Hiszpańskich piłkarzy nie musiał pan pilnować?
Polaków trzeba bardziej zachęcać do pełnego zawodowstwa, często brakuje im systematyczności. Zachodni zawodnik jest bardziej świadomy tego, że kariera jest krótka, dlatego trzeba to wykorzystać sportowo i finansowo. W krajach, które mają dłuższe demokracje niż nasza, od małego wpaja się dzieciom, że praca to coś niezmiernie ważnego w planowaniu przyszłości. U nas wciąż jeszcze czuć naleciałości z komuny, kiedy o pracę nie trzeba się było martwić, nadal zdarzają się dość mocne układy. Ale to się powoli zmienia.

Skoro jesteśmy przy pracy - takich ciężkich treningów jak w Mijas Legia jeszcze z panem nie miała?
Szukamy lepszego sposobu na przygotowanie drużyny do rundy rewanżowej, ale nie dlatego że poprzednio funkcjonowało to źle. Legia nigdy nie ugięła kolan przed rywalami, jeśli chodzi o aspekt fizyczny. Owszem, rok czy dwa lata temu nie byliśmy po zimie w najlepszej formie szybkościowej i wtedy sam przyznałem, że gdzieś został popełniony błąd. Teraz szukamy po prostu nowych rozwiązań, a czas pokaże, czy było to dobre. Podejmujemy świadome ryzyko.

czytaj dalej