MARTA PYTKOWSKA: To już pana piąte igrzyska. Wraca pan myślami do swojego debiutu?
TOMASZ SIKORA*: Zaraz po przyjeździe do Lillehammer zachorowałem na zapalenie płuc. Wystąpiłem tylko raz indywidualnie, zająłem 32. miejsce. W sztafecie spisałem się lepiej, bo przyprowadziłem ją na trzecim miejscu. Dwa następne... Nagano to była tylko dobra sztafeta, a Salt Lake City to zupełna klapa. Ale nie mogę żadnej z tych olimpiad porównać do Turynu, bo tam był medal. Natomiast Lillehammer to były najlepiej przygotowane igrzyska pod względem organizacyjnym ze wszystkich dotychczasowych. Później pod tym względem było już tylko gorzej.

W poprzednim sezonie osiągał pan na trasie lepsze czasy niż najwybitniejszy biatlonista świata Ole Einar Bjoerndalen, a teraz nie mieści się pan w czołowej dziesiątce. Dlaczego?
Wybiła mnie z rytmu choroba, jaka przytrafiła mi się bezpośrednio przed rozpoczęciem sezonu. Podczas sezonu, gdy są starty, nie ma czasu, by wybiegać te brakujące godziny, których potrzebowałem w listopadzie. Dlatego tak potrzebne mi było zgrupowanie w Anterselvie.

Przed występem w Turynie też nie było wyników?
Oczywiście nie było siedemdziesiątych miejsc, ale były 40. czy 30. Nie zawsze wchodziłem do ścisłej czołówki. Dopiero na ostatnim pucharze w Anterselvie, tuż przed igrzyskami, we wszystkich trzech startach byłem w dziesiątce. W dwóch biegach byłem o krok od podium, ale poniosłem straty na ostatnich strzelaniach.

A teraz nie obawia się pan, że drugi zawodnik poprzedniego sezonu wróci z igrzysk bez medalu?
Nieszczególnie. Po tylu latach już nie przykładam wagi do tego, co się pisze o mnie w mediach. Jeśli jestem krytykowany, to tylko mnie to mobilizuje. W Turynie ta presja przed ostatnim startem sięgnęła wymiarów astronomicznych. W niektórych gazetach skreślili i zamazali nam nawet twarze, można było się wówczas załamać. A u mnie to miało zupełnie odwrotny efekt. Choć przed samym biegiem zacząłem sobie myśleć, by być przynajmniej w ósemce, a nie znów w okolicach 20. miejsca. Żeby być w tej ścisłej czołówce, udowodnić sobie, że ten czas poświęcony na przygotowania na coś się przydał.

Gdzie trzyma pan medal?
Tam gdzie pozostałe, w szafce. Ale jest bardzo mało widoczny, bo zasłania go zamek.

czytaj dalej