"Uważam, że startując na długim torze potrafię drapać tor krotki z tą samą pozytywną energią. W taki sam sposób wchodzę w rytm biegu, tylko to może być zabójcze dla moich nóg. Jednak taka okazja rzadko się zdarza. Trenuję od rana do wieczora na krótkim torze, więc wiem, jak to jest wychodzić na lód z ciężkimi nogami" - powiedział Silovs.
Mimo podobieństw, zwłaszcza jeśli chodzi o obcisłe kostiumy, łyżwiarstwo szybkie i short track to dwa różne sporty. Short track rozgrywany jest na lodowisku dla hokeja i ma bardzo ciasne wiraże. Wyścig wymaga niemal skulonej postawy i napiętej uwagi, by nie zderzyć się z konkurentami. Łyżwiarstwo szybkie to wyścigi na 400-metrowym torze i walka z czasem, a nie bark w bark z przeciwnikami.
"Zakwalifikowanie się do obu dyscyplin to dla niego duże osiągnięcie. Po zdobyciu nominacji olimpijskiej w short tracku Silovs miał tylko siedem dni, by trenować biegi na długim torze. To niesamowite, że tak młody sportowiec podjął tak odważną decyzję, choć wszyscy twierdzili, że takie połączenie jest niemożliwe" - chwalił swego podopiecznego jego holenderski trener Jeroen Otter.
