Pięć zasad, którymi kierują się nasi szczypiorniści:
1. Zapomnieć o swoich interesach, bo liczy się tylko drużyna
W naszym zespole nie ma gwiazd i każdy podporządkowuje się drużynie. A jeśli nawet w trakcie mistrzostw
świata kilku zawodników szczególnie się wyróżniło i zasłużyło na miano gwiazdy, to i tak mają mocno do głowy wbitą formułkę o jedności wszystkich. Powtarzał ją bohater wielu
spotkań bramkarz - Sławomir Szmal, w ten sposób wypowiadali się także inni - uznawani za liderów - Grzegorz Tkaczyk, Karol Bielecki czy Marcin Lijewski.
2. Mieć kontakt z bliskimi, bo to pomaga w odnoszeniu sukcesów
"Nasza drużyna to nie klasztor" - powtarzał trener Wenta. On sam był kiedyś zawodnikiem, więc dobrze wie, że kontakt z bliskimi w trakcie męczącego turnieju pozwala
odpocząć od całego zgiełku. Dlatego nikt nie miał nic przeciwko temu, żeby bliscy zawodników przyjechali do Niemiec i zajmowali im czas. "Wszyscy doskonale wiedzą, kiedy mają być w
łóżkach" - mówi kierownik drużyny Marek Żabczyński.
3. Każdy musi mówić, co go boli i nie ukrywać swoich problemów
Kontuzja, złe samopoczucie, duży stres - to wszystko mogłoby przeszkodzić drużynie lub nawet
wywołać konflikt, gdyby któryś z zawodników coś ukrywał. W trakcie spotkania byłoby za późno na reakcję. Dlatego trener Wenta regularnie spotykał się z zawodnikami, żeby w szerszym
gronie mówili o swoich problemach. Dzięki temu miał wszystko jak na dłoni. Wiedział, którego dnia i na kogo może mniej lub bardziej liczyć.
4. W drużynie nie może być podziału na starszych i młodszych
Grupki, które tworzą się w drużynach to odwieczny problem szkoleniowców. Zazwyczaj starsi i bardziej
doświadczeni oddzielają się od młodych, wchodzących do zespołu. Niewielu trenerów jednak potrafi sobie z tym poradzić. Wenta tak długo rozmawiał z zawodnikami, aż uwierzyli, że tylko w
jedności będzie ich siła. Teraz wszyscy troszczą się o siebie jak w kochającej się rodzinie. I dlatego na boisku też tworzą monolit.
5. Zrealizować swoje marzenia
Przed wyjazdem na mistrzostwa świata tylko nieliczni wierzyli w nasz zespół. Sami zawodnicy wypowiadali się bardzo zachowawczo. Nie chcieli zapeszać. Ale już wtedy wyczuwali, że udział w
niemieckim turnieju będzie wyjątkowy. Zdawali sobie sprawę, że ta drużyna - w najsilniejszym od lat składzie - stoi przed wielką szansą, która może się już nie powtórzyć. I każdy
nieraz powtarzał sobie, że to najlepsza okazja, żeby zrealizować swoje marzenia.
