Czy ma pan jakieś specjalne wspomnienia z okresu świąteczno-noworocznego w poprzednim, pierwszym jako koszykarza ligi NBA. Między 24 grudnia a 1 stycznia wygraliście wtedy dwa z pięciu spotkań…
NBA gra także w święta, nie ma przerwy, ale na szczęście wróciliśmy do San Antonio i udało mi się spędzić Wigilię z rodziną. Przyjechał też mój kolega jeszcze z czasów gry w uniwersyteckim zespole Baylor i próbował polskiego jedzenia. Szybko jednak wróciliśmy do treningów i meczów...
Jak spędzał pan Boże Narodzenie w poprzednich latach? Czym dla pana są te dni?
W ostatnie latach, niestety, święta spędzałem poza domem, z dala od najbliższych, więc nie było łatwo... Trzy sezony poprzedzające początek kariery w NBA to pobyty w Stanach Zjednoczonych, w Niemczech - w trakcie pandemii koronawirusa - i potem znowu w USA. Na szczęście zawsze była okazja spędzić święta z kolegą z drużyny i jego rodziną, za co jestem wdzięczny, choć trochę brakowało mi domowego jedzenia mamy i babci.
Czy zdarzyło się, że któregoś roku był pan w tym okresie w Polsce u babci Lucyny albo w Szwecji, gdzie pracował pana dziadek Juliusz Sochan, znany działacz koszykarski?
Dziadka w Szwecji odwiedziłem tylko raz, dawno temu, ale nie w święta. U babci bywałem oczywiście częściej, pamiętam też, że byliśmy na święta u rodziny w Polsce, chyba dwa razy - w Warszawie i w Gnieźnie, ale to też dawno temu.
Jakie są pana ulubione potrawy wigilijne?
Oczywiście pierogi, choć lubię każdą potrawę, które przygotowują mama i babcia - tylko nie sałatkę jarzynową!
Jak świętujecie Boże Narodzenie i Nowy Rok w zespole San Antonio Spurs?
Nie wiem, czy i jak będziemy świętować, bo gramy mecze co drugi dzień, w tym sporo na wyjeździe. Ale znowu zobaczę się z rodziną, bo po meczu w Dallas w Wigilię wracamy do San Antonio na spotkanie z Utah, jak przed rokiem, więc się cieszę.
Czego życzy pan sobie i drużynie na nowy rok?
Początek sezonu był dla nas bardzo ciężki, więc drużynie i sobie życzę wygrywania. I zdrowia!
Michał Ignasiewicz, dziennikarz, redaktor Dziennik.pl. Warszawiak, po dwóch szkołach Mistrzostwa Sportowego. Siatkarzem nie został, bo zabrakło mu wzrostu, w piłce nożnej nie zrobił kariery, bo byli lepsi. Ale do trzech razy sztuka, więc spełnia się w roli dziennikarza sportowego. Zaczynał gdy miał 20 lat w Super Expressie. Później był m.in. Przegląd Sportowy, Dziennik, Futbol News. Fan futbolu nie tylko tego na poziomie Ligi Mistrzów. Po pracy sam zasiada na ławce trenerskiej i prowadzi swoją piłkarską drużynę. Ukończył Wyższą Szkołę Dziennikarską im. Melchiora Wańkowicza i Akademię im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku.