Do kandydowania podobno namówił go Michał Listkiewicz. Dzięki temu ustępujący prezes utrzymałby swoje wpływy. Podobnie jak Listkiewicz zna kogo trzeba w UEFA i FIFA, a wszyscy znają jego.
Mówi, że jeśli działacze piłkarscy są betonem, to on jest dumny z takiego pochodzenia. Wieloletni działacz piłkarski. Od 1983 związany z Polskim Związkiem Piłki Nożnej: 1983-1985
zastępca sekretarza, 1985-1988 sekretarz Wydziału Szkolenia, 1986-1987 kierownik olimpijskiej reprezentacji Polski. Od 1987 przebywał poza krajem. W 1991 uzyskał licencję oficjalnego menedżera
FIFA w zakresie organizacji meczów piłkarskich. Pracował jako dyrektor ds. marketingu i organizacji imprez PZPN. Od 1997 zastępca sekretarza, od 18 marca 1999 sekretarz generalny PZPN. Prawa
ręka prezesa Listkiewicza. Od 2002 pełni funkcję szefa organizacyjnego ekipy reprezentacji Polski. 2 lipca 2007 wybrany na członka Komisji Federacji Narodowych UEFA.
To jeden z najwybitniejszych napastników w historii polskiego futbolu. Trzykrotny uczestnik finałów Mistrzostw Świata (RFN 1974, Argentyna 1978 i Hiszpania 1982), przewodniczący Klubu Wybitnego
Reprezentanta. Były trener między innymi zespołów: Stali Mielec, Olimpii Poznań, Amiki Wronki i Widzewa. Był także senatorem, ale w polityce wsławił się tylko tym, że podczas swojej
kadencji ani razu nie zabrał głosu. Były selekcjoner reprezentacji Polski Jacek Gmoch, gdy dowiedział się, że Lato kandyduje na szefa PZPN, powiedział: "Grzesiek na prezesa związku?
Przecież to trzeba przynajmniej umieć czytać i pisać!". Lato jest uznawany za przedstawiciela "betonu PZPN". Według oserwatorów jeśli zostałby on szefem polskiej
piłki, to nic by się w niej nie zmieniło. Obecnie Grzegorz Lato jest członkiem prezydium zarządu PZPN.
Jagodziński może liczyć na poparcie Polski powiatowej. Na szczęście delegatów z niższych klas będzie niewielu. Dlatego nie ma wielkich szans w wyścigu do fotela prezesa. Pracował jako
dziennikarz sportowy. W 1991 uzyskał mandat senatora. Pełnił również funkcję rzecznika prasowego Polskiego Związku Piłki Nożnej (m.in. w czasie sporu między Marianem Dziurowiczem a Jackiem
Dębskim). Pełni stanowisko p.o. dyrektora Muzeum Sportu i Turystyki oraz jest członkiem rady nadzorczej GKS "Bełchatów" SSA. Należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego, z
ramienia którego kandydował m.in. w wyborach parlamentarnych w 1997 i 2001. Jest autorem wydanej w 1993 książki "Cwaniaczku nie podskakuj" poświęconej aferom w polskiej piłce
nożnej.
Boniek ma tyle samo przyjaciół, co i wrogów. Do grona jego znajomych zalicza się m.in. szef UEFA Michel Platini, więc gdyby został prezesem PZPN, Polska miałaby z centralą europejskiego
futbolu tak samo dobre kontakty, jak za rządów Michała Listkiewicza. Boniek to człowiek legenda w polskiej piłce. Należy do grona stu najlepszych piłkarzy w historii światowego futbolu.
Uczestnik trzech turniejów finałowych mistrzostw świata - Argentyna 1978, Hiszpania 1982 (3. miejsce), Meksyk 1986 (łącznie 16 meczów i 6 goli). Zdobywca Pucharu Europy w 1985, Pucharu
Zdobywców Pucharów w 1984 i Superpucharu Europy w 1984. Jako trener nie odniósł wielkich sukcesów. Do 2002 r. pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. W 2002 r. przez kilka miesięcy był
selekcjonerem polskiej reprezentacji piłkarskiej. Od 2004 do 20 lipca 2006 ponownie związany z Widzewem jako jeden ze współwłaścicieli i członków zarządu stowarzyszenia. Od 18 czerwca 2007
do września 2008 członek Rady Nadzorczej nowo utworzonego Klubu Sportowego Widzew Łódź SA.
