W San Jose 21-letnia Mandlik zaprezentowała się z jak najlepszej strony. Zajmująca 240. pozycję w światowym rankingu zawodniczka w kwalifikacjach pokonała najwyżej w nich notowaną Szwajcarkę Jil Belen Teichmann, która w lipcu dotarła do najwyższego w karierze 21. miejsca w tym zestawieniu, oraz zajmującą w nim 153. lokatę Meksykankę Fernandę Contreras Gomez.
W debiucie w głównej drabince singlowej najpierw Amerykanka zwyciężyła swoją rodaczkę Alison Riske (33. WTA) 6:3, 6:3, a następnie stawiła zacięty opór czwartej rakiecie globu - Badosie. Hiszpanka wygrała 6:2, 5:7, 7:6 (7-5). Mandlik w trzeciej partii dwukrotnie serwowała na zwycięstwo w meczu, a w tie-breaku prowadziła 4-3.
"Biorąc pod uwagę jej miejsce w rankingu, rozegrała niesamowity mecz. Myślę, że czasami jest to trochę mylące, gdy grasz przeciwko rywalowi niżej notowanemu, ponieważ możesz nie oczekiwać trudnej przeprawy i +ciasnego+ wyniku. Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że grałam całkiem nieźle" - skomentowała Badosa.
Mandlik przyznała, że doświadczenie matki, Hany Mandlikovej, która wygrała French Open, US Open i dwa razy Australian Open, bardzo jej pomaga w rozwijaniu kariery.
"Ona wie, jakie to trudne. Pomaga mi się podnieść po niepowodzeniach. Zawsze ma pozytywne nastawienie bez względu na wszystko, ponieważ wie, że robię, co w mojej mocy" - dodała.
Mieszkanka Florydy wskazała, że przyjechała do San Jose niepewna, czy będzie mogła wziąć udział w losowaniu kwalifikacji. 10 minut przed nim dowiedziała się, że jednak dostała "dziką kartę".
"Oczywiście wolałabym zagrać na korcie centralnym z Igą Świątek niż w kwalifikacjach na kortach zewnętrznych..." - zaznaczyła z uśmiechem i podkreśliła: "Jednak fakt, że mogę tu być i grać z najlepszymi sprawia, że zaczynam w siebie bardziej wierzyć i czuć, że to moje miejsce".
Powiedziała, że jej celem jest triumf w Wimbledonie.
"Ponieważ mama nigdy tego nie dokonała... " - podsumowała.
Urodzona w Pradze 60 lat temu Hana Mandlikova wygrała 27 turniejów WTA i cztery wielkoszlemowe - Australian Open (1980 i 1987), French Open (1981) i US Open (1985). W 1984 roku była notowana na 3. miejscu w światowym rankingu, a 10 lat później została wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Pod koniec lat 80. ubiegłego stulecia przyjęła australijskie obywatelstwo, a później przeniosła się do USA.
Michał Ignasiewicz, dziennikarz, redaktor Dziennik.pl. Warszawiak, po dwóch szkołach Mistrzostwa Sportowego. Siatkarzem nie został, bo zabrakło mu wzrostu, w piłce nożnej nie zrobił kariery, bo byli lepsi. Ale do trzech razy sztuka, więc spełnia się w roli dziennikarza sportowego. Zaczynał gdy miał 20 lat w Super Expressie. Później był m.in. Przegląd Sportowy, Dziennik, Futbol News. Fan futbolu nie tylko tego na poziomie Ligi Mistrzów. Po pracy sam zasiada na ławce trenerskiej i prowadzi swoją piłkarską drużynę. Ukończył Wyższą Szkołę Dziennikarską im. Melchiora Wańkowicza i Akademię im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku.